O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması
mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer...

Dayanılması o kadar da zor değildir, büyük ayrılıklar bile,
en güzel yerde başlatılsaydı eğer...

Utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer ...

Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık,
çalınan birinin kalbiyse eğer...

Korkulacak bir yanı yoktur aşkların,
insan bütün derilerden soyunabilseydi eğer...

O kadar da yürek burkmazdı alışılmış bir ses,
hiçbir zaman duyulmasaydı eğer...

Daha çabuk unuturdu belki su sızdırmayan sarılmalar,
kara sevdayla sarıp sarmalanmasalardı eğer...

Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine delice bakmasalardı eğer...

Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı belki de
kalp, göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer...

Yerini başka şeyler alabilirdi uzun gece sohbetlerinin,
son sigara yudum yudum paylaşılmasaydı eğer...

Düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman,
meydan savaşlarında korkular, aşkı ağır yaralamasaydı eğer...

Su gibi akıp geçerdi hiç geçmeyecekmiş gibi duran zaman,
beklemeye değecek olan gelecekse sonunda eğer...

Rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,
tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer...

O büyük, o görkemli son, ölüm bile anlamını yitirirdi,
yaşanılası her şey yaşanmış olsaydı eğer...

O kadar da çekilmez olmazdı yalnızlıklar,
son umut ışığı da sönmemiş olsaydı eğer...

Bu kadar da ısıtmazdı belki de bahar güneşleri,
her kaybedişin ardından hayat yeniden başlamasaydı eğer...

Kahvaltıdan da önce sigaraya sarılmak şart olmazdı belki de,
dev bir özlem dalgası meydan okumasaydı eğer...

Anılarda kalırdı belki de zamanla ince bel,
namussuz çay bile ince belli bardaktan verilmeseydi eğer...

Uykusuzluklar yıkıp geçmezdi, kısacık kestirmelerin ardından,
dokunulası ipek ten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer...

Issız bir yuva bile cennete dönüşebilirdi belki de,
sıcak bir gülüşle ısıtılsaydı eğer.....

Yoksul düşmezdi yıllanmış şarap tadındaki şiirler böylesine,
kulağına okunacak biri olsaydı eğer...

İnanmak mümkün olmazdı her aşkın bağrında bir ayrılık gizlendiğine belki de,
kartvizitinde 'onca ayrılığın birinci dereceden failidir' denmeseydi eğer...

Gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,
ihanetinden onlar da payını almasaydı eğer...

Issızlığa teslim olmazdı sahiller,
Kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle avunmaya kalkmamış olsaydın eğer...

Sen gittikten sonra yalnız kalacağım.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum da,
ya canım ellerini tutmak isterse...

Evet Sevgili,
Kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu,
kim uzanmak isterdi ince parmaklarına,
mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa tanıklık etmiş olmasalardı eğer !!!!!!!

 

Evinin seni içine sığdıramayacak kadar dar oldugunu farkedeceksin

Sokaga fırlayacaksın

Sokaklarda dar gelkecek

Tıpkı vucudunun yürgine dar geldigi gibi

Ne denizin mavisi açacak içini,ne pırıl pırıl gökyüzü

Kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek

Bir yandan,da kaybolacak kadar küçüleceksin

 

 

 

Yaşamak güzel boşver herşey unutulur

Sen hiçbirini duymayacaksın

Gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin

Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek

Az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok seveceksin

Hep ondan bahsetmek isteyeceksin

 

 

Ölüme çare bulundu yada yarın kıyamet kopacakmış deseler

Başını kaldırıp ne dedin diye? Diye sormayacaksın

Yalnız kalmak isteyeceksin

Hem,de kalabalıklar arasında kaybolmak

İkiside yetmeyecek,geçmişi düşüneceksin,neredeyse dakika dakika

Ama kötüleri atlayarak

Onunla geçtigiin yerlerden geçmek istemeyeceksin

Gittigin yerlere gitmek,bu sana hiç iyi gelmeyecek

Ama bile bile yapacaksın

 

Biri sana içindeki acıyı söküp atabilecegini söylese kaçacaksın

Aslında kurtulmak istedigin halde o acıyı yaşamak için direneceksin

Hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin

Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin

Herkesi ona benzetip,kimseyi onun yerine koyamacaksın

Hiçbir şey oyalamayacak seni,ilaçlara sıgınacaksın

Bir kaç saat kafanı bulandıran ama asla unutturmayan

Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren

 

 

Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek

Bogazın dügümlenecek dinleyemeyeceksin

Uyumak zor,uyanmak kolay olacak,sabahı iple çekeceksin

Bazen,de hiç güneş dogmasa diyeceksin

Ne geceler rahatlatacak seni,ne gündüzler

Belki çivi çivi,yi söker diye can havliyle,önüne çıkana sarılmak isteyeceksin

Nafile...Düşüncesi bile tahammül edilemez gelecek

Ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla

Yüregin burkulacak, canın yanacak

 

Bir daha sevmemeye yemin edeceksin

Hayata dair hiçbir şey yapmak gelemeyecek içinden

Onun sesini bir kez duymak için yanıp tutuşacaksın

Defalarca aradıgı günlerin kıymetini bilmedigin için nefret edeceksin

Yaşadıgın şehri terketmek isteyeceksin

Onunla hiçbir anının olmadıgı yerlere gidip yerleşmek

 

Ama bir umut

Onunla bir gün bir yerde karşılaşmak umudu

Bu umut seni gitmekten alıkoyacak

Gel gitler içinde yaşayacaksın

Buna yaşamak denirse

Razımısın bütün bunlara?

Hazırmısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye?

O HaLDe AŞıK OLaBiLiRSiN...

 

HİÇ VAZGEÇMEK ZORUNDA KALDIN MI?
Hiç bir insanı unutmak, bir insandan vazgeçmek, Bir insanı hayatından sonsuza kadar

çıkartmak zorunda kaldın mı..?
Hani ölmüş gibi, hani uzatsan da elini tutamayacağını bilmek gibi...
Her an kapından içeri gülümseyerek gireceğini bekleyip ama aslında,hiç gelmeyeceğini bilmen gibi...
Ne zor şey değil mi ölmediğini bilmek, Ama ölmüş gibi ulaşılmaz olması artık o insanın sana...
Ne kadar katlanılmaz bir gerçek değil mi, sen hala bu kadar sevgili iken...? Özlemek, bu kadar özlemek, etini kemiğini yakarcasına özlemek..
Çok kötü değil mi? Bu kadar özleyip onu görememek, ona dokunamamak

 onu işitememek...Artık sonunun "di" li hali değil mi?
Biliyorsun değil mi? Ne kadar umutsuz bir
arayıştır o, Kalabalık caddelerde
geçen binlerce yüze bakmak...
Belki bir kez daha görebilmek için o yüzü..
Belki biraz önce geçti bu kaldırımdan diye düşünmek.
Belki şu an arkamda yürüyen insanların içinde bir yerde demek.
Belki şu an üzerimdedir gözleri diye paranoyalar yaşamak ne zordur
Değil mi?
Ne kadar eritir insanı fark etmeden.
Sen de biliyorsun değil mi bunları?
Bir sinema koltuğunda sende iki kişi gibi oturdun mu hiç?
Hiç iki kişi gibi zevk aldın mı bir konserden yalnız başına.
Güzel bir cafe, keşfettiğinde,
Güzel bir film seyrettiğinde,
Güzel bir şarkı dinlediğinde, güzellikleri oranında eksik kaldıklarını
hissettin mi? Paylaşamadığın için onunla.
Hiç iki kişilik beyninle yarım insan olabildin mi?
Baktığında aynada yüzünün yarısını gördüğün oldu mu hiç?
Sana hayatındaki en büyük yoksunluğu yaşatandan
Nefret edemediğin.. Oldu mu hiç?
Gözünün içine baka baka,
kolunu bacağını kesen bir insanın yüzüne,
Sevgi dolu bir gülümseme ile bakabildiğin zamanlar oldu mu hiç?
Hayatta inandığın bütün değerleri alt üst eden birisine aşk şiirleri..Yazabildin mi?
Onu içinde korumanın..seni yok etmek olduğu zamanlara," FEDA OLDUN MU HİÇ "...

GÖZLERİN KAL DİYOR

Bu nasıl ayrılık, bu nasıl veda
Gözlerin kal diyor dudakların git
Bakışın anahtar, gözlerin kilit
Ellerin aç diyor, dudakların git.

Ayrılık; dönüşü olmayan nehir
Yalnızlık; yıkılmış bomboş bir şehir
Kaç sevda kül oldu böyle kimbilir
Gözyaşın kal diyor, dudakların git.

Gidersem, bir daha dönmeyeceğim
Kalırsam, kalbime yenileceğim
Çözemedim seni delireceğim
Gözlerin kal diyor, dudakların git.

Duvardan insin mi resimlerimiz,
Yabancı olsun mu isimlerimiz?
Ya o, deli dolu gecelerimiz
Anılar kal diyor, dudakların git.

Bu roman da biter belki birazdan
Ne aşklar yıkıldı gururdan, nazdan
Ağlıyor besteler yine hicâzdan
Şarkılar kal diyor, dudaklar git...